‘Op weg naar vertrouwen’ was het thema van de bijeenkomst van 13 oktober op de Basis in Doorn. Een paar maanden terug hebben enkele zeer gedreven en op het onderwerp PTSS betrokken (oud)politiemensen Stimog benaderd met de vraag in hoeverre de BNMO iets kan betekenen voor in en door het politiewerk beschadigde collega’s. Er is onder ‘uitgevallen’ (oud)politiemensen een grote behoefte aan een onafhankelijk platform voor het organiseren van erkenning en waardering. Ondanks dat sommige ‘getroffen’ collega’s keurig van de politieorganisatie een schadevergoeding hebben ontvangen, leeft het gevoel dat men niet door de eigen organisatie gezien, gesteund en erkend wordt. Er lijkt weinig interesse te zijn voor hen die ongewild buiten het arbeidsproces raken, terwijl men vaak jarenlang in de frontlinie van de samenleving heeft gestaan. In die zin zou men deze immer loyale collega’s kunnen beschouwen als maatschappelijke veteranen. Als zij dan ook nog door het werk uitvallen vanwege een dienstongeval of psychische schade, dan moet er aandacht vanuit de organisatie blijven bestaan en deze wordt nu gemist. Een gevolg is dat niet alleen het vertrouwen in de eigen organisatie afneemt, maar uiteindelijk ook het vertrouwen in zichzelf. Dat verdient men niet. Integendeel. Erkenning en waardering zouden hun deel moeten zijn. Net als militairen verdienen zij lof voor hun publieke taak op het gebied van veiligheid en de risico’s die zij daarbij voor ons allen lopen.

Een kleine regiegroep van (oud)politiemensen heeft de bijeenkomst voorbereid en gemeend, op grond van een eerdere bijeenkomst met de doelgroep, dat vertrouwen het kernthema is waarmee uitgevallen politiemensen worstelen. Op deze eerdere bijeenkomst is al uitgesproken dat men binnen de BNMO een platform zoekt om zich te organiseren. De BNMO heeft per slot van rekening al 70 jaar ervaring met het thema lichamelijke en psychische schade opgelopen in en door het werk. Bovendien staat de BNMO open voor andere geüniformeerde diensten en is de vereniging volstrekt onafhankelijk. De politiemensen die lid van de BNMO zijn, horen gewoon bij een afdeling en kunnen aan alle activiteiten deelnemen, zoals alle volwaardige leden. Daarnaast is er voor specifieke politiezaken op 13 oktober een identiteitsgroep politie BNMO opgericht. Daarnaast zal een (oud)politieman van enig statuur aangezocht worden om zitting te nemen in het hoofdbestuur. Zijn taak zal bestaan uit het contact houden met de identiteitsgroep en het inzetten van zijn netwerk om bij te dragen aan het organiseren van erkenning en waardering voor de doelgroep. De huidige regiegroep zal op termijn plaatsmaken voor een bestuur van de identiteitsgroep vergelijkbaar met een afdelingsbestuur van een regio.

Dan nu de dag zelf. Oud-politieman Johan Schuurman kreeg als eerste spreker het woord en nam ons op beeldende wijze mee in het verhaal van grombaard (betekent: oudgediende, veteraan). Waarmee duidelijk wordt hoe hij verbondenheid en kameraadschap mist doordat hij uitgevallen is en niet meer bij de organisatie hoort waar hij al zo lang verknocht aan is. Eenzaamheid valt hem ten deel. Jaloers ziet hij hoe (oud)militairen elkaar treffen in ontmoetingscentra. Voor veteranen is het aardig goed geregeld. Voor politiemensen is er niets op dat gebied. Tot hij in contact komt met de Blue Knights. Een motorclub die wereldwijd openstaat voor (oud)politiemensen. Hier vindt hij wat hij al die tijd gemist heeft: gelijkgestemden van wie hij waardering en erkenning krijgt.

Vervolgens krijgt Wim van den Burg, secretaris van het hoofdbestuur van de BNMO, het woord. In korte bewoordingen verwelkomt hij de identiteitsgroep politie binnen de BNMO en bekrachtigt hij deze status door te zeggen dat politiemensen nu officieel een platform hebben binnen de vereniging BNMO. Onder de zeventig toehoorders klinkt een welgemeend applaus. Overigens horen niet alle zeventig aanwezigen tot de doelgroep. Er zijn ook een paar leden van de OR, de vakbond en een paar casemanagers binnen.

Na het applaus neemt Johan de Jonge het woord. Hij vertelt hoe hij als militair slachtoffer was van een gijzeling en wat dit met hem gedaan heeft. Ook vertelt hij over zijn terugval jaren na zijn behandeling, hoe hij vervolgens opnieuw in therapie gaat en hoe wankel het evenwicht nog steeds is. Vertrouwen in zichzelf heeft hij geput uit het maken van een terugkeerreis naar het inzetgebied. Hij gaat de confrontatie met het verleden aan en weet daarmee de missie af te ronden. Op een gegeven moment raakt hij de draad van zijn verhaal kwijt en geeft dit ook aan. Door ruiterlijk toe te geven dat de spanning hem toch wat te veel wordt, raakt hij de harten van zijn gehoor. Dit is ontwapenend, dit herkent men.

De theatergroep Piranha is voor de BNMO-Stimog geen onbekende. Naast het theaterstuk “Het moet niet gekker worden” hebben zij speciaal voor deze doelgroep de interactieve workshop het sprookje van de dappere ridder en de dappere jonkvrouw ontwikkeld. Op humorvolle wijze worden aan de hand van vragen belangwekkende thema’s aan de orde gesteld. De antwoorden komen van het publiek zelf. Vervolgens wordt al improviserend het thema rijmend en zingend te berde gebracht. Het raakt, het ontroert. Het is een lach en een traan. Het is niet loodzwaar, niet psychologiserend. Het effect is er echter niet minder om.

Na de lunch is er gelegenheid voor een boswandeling, maar eerst wil men nog wat informatie over hulphonden. Er lopen deze dag zeven hulphonden rond. Twee ervaringsdeskundigen beantwoorden vragen uit de zaal. Zo blijkt dat de hulphond geen standaardopleiding krijgt. Het is geen one size fits all. Elke hond wordt specifiek getraind op de persoon die hem of haar ontvangt. De een heeft een hond nodig i.v.m. de onrust ’s nachts, de ander juist om meer onder de mensen te komen. De wachtlijst is vol en voorlopig kom je daar niet meer op. Het hele project hulphond is ook nog een pilot en daarmee onderwerp van wetenschappelijk onderzoek. Men kijkt naar de effecten van een hulphond op de doelgroep. Na deze korte uiteenzetting en beantwoording van vragen is er ruimte voor een boswandeling. Tot slot sluiten we af met een borrel en rond 15.30 uur vertrekken de laatste deelnemers naar huis.